Mijn einddoel: de Marikenloop

Helma

In 2012 kreeg ik na vele onderzoeken te horen dat ik fibromyalgie en CVS (chronische-vermoeidheidssyndroom) heb. Ik werd op de wachtlijst voor de FIA-groep in de Sint Maartenskliniek te Nijmegen geplaatst. Van oktober tot december 2012 werd ik twee keer per week verwacht, gelukkig hadden we een erg gezellige groep waardoor de dagen voorbij vlogen. We moesten allemaal een einddoel opgeven en bij mij was dat 5 km kunnen hardlopen. De strijd met mezelf kon beginnen…

In januari en februari 2013 ben ik bij fysiotherapeuten geweest met de vraag of zij mij hierbij konden helpen. Eén fysiotherapeut vroeg de hoofdprijs en van de ander moest ik toch eerst thuis zelf aan de slag en haar dan gegevens mailen. Dit zag ik ook niet zitten, want ik wilde juist iemand die mij er persoonlijk doorheen zou slepen. Deze weg leek dus niet haalbaar… Mijn vriendin Hanneke opperde “zullen we anders samen gaan wandelen” en zo zijn we in februari 2013 begonnen met wandelen. Van een mede FIA-bezoeker kreeg ik een dieet dat haar goed beviel en waardoor haar klachten waren verminderd. Ik ben dit gaan volgen en al na vier weken voelde ik mij inderdaad beter en zo samen met het wandelen ben ik ook nog wat kilo’s afgevallen. Maar hardlopen bleef kriebelen..

Mijn dochter was ondertussen op taekwondo gegaan en daar leerde ik mensen kennen die ook wel wilden gaan hardlopen, maar geen van allen had hier ervaring mee. De taekwondoclub anticipeerde hierop en wilde wel een trainer inhuren om te kijken of ouders tijdens het trainen van hun kinderen wilden gaan hardlopen. We hebben in mei 2013 eerst wat proeflesjes gehad om te kijken of er animo voor was en uiteindelijk zijn we in het najaar van 2013 gestart onder begeleiding van een trainster. Het was een zwaar proces, maar met allemaal leuke mensen om mij heen en met de steun van mijn man André, heb ik mezelf er toch doorheen weten te slepen. Met als resultaat dat ik in december 2013 5 km kon hardlopen.

Hierdoor is ons eigen trimclubje ontstaan de “Yoo-Sin Runners”. Door dit clubje kwam het idee bij mij op om de Marikenloop als doel te stellen, enerzijds om de 5 km te lopen en anderzijds omdat ik nogal in paniek kan raken van veel mensen om mij heen. Een dubbele uitdaging dus…

Om dit doel te bereiken heb ik eind december meegedaan met een Night Run in Nijmegen. Daarna opperde onze ‘trainert’ Ronnie (zoals wij hem noemen) of we allemaal wilden meedoen aan de Drutenloop. Nou dat was een hele uitdaging, kleinschaliger dan de Marikenloop, dus goed om een keer gelopen te hebben en te proeven hoe het is om op tijd en met meerdere mensen om me heen te lopen. Inmiddels was mijn vriendin Hanneke ook zelf begonnen met trimmen en zij viel onverwachts in voor een trimgenootje om ook eens dit alles te ondergaan. Daarna met zijn allen heerlijk op het terras gezeten wat achteraf toch niet zo’n goed idee bleek te zijn geweest, want wat hadden we ook alweer geleerd tijdens de FIA? Juist ja, gedoseerd leven!!

Ik heb lekker gelopen, maar thuis kwam het hard aan en dit heb ik daarna ook geweten. Drie weken heb ik moeten bijtanken, maar met steun van André daarna de draad weer opgepakt. Want ik had een einddoel: de Marikenloop. Stukje bij beetje ben ik er gekomen en uiteindelijk kwam 18 mei 2014 in zicht…

De Grote Dag
We hadden met ons groepje afgesproken om gezamenlijk te starten, maar ieder onze eigen race te lopen. Ik zag erg op tegen de drukte, maar Hanneke en mijn Yoo-Sin trimmaatjes hebben mij erdoorheen geloodst. We hebben erg gelachen tijdens de warming-up en naar de aanloop van de start.

Het was erg warm die dag, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik heb altijd tot ongeveer de eerste 3 km veel last van mijn benen maar dat verdwijnt daarna naar de achtergrond. Met mijn ouders aan de zijlijn gaf dat nog meer power tot aan de finish, ik heb ook nog een eindsprintje genomen en ben in 31.42 minuten gefinisht. Waarna ik warm onthaald werd door mijn man en kinderen die nog trotser waren dan ikzelf. Ik kreeg bloemen en twee geweldige trofeeën van mijn kinderen, waardoor ik nog meer van mijn prestatie genoot.

Ik blijf doorgaan omdat het zo heerlijk is, het gaat niet altijd even makkelijk maar het geeft wel een goed gevoel. Gelukkig krijg ik veel steun thuis en word ik ook goed geholpen. Ik ben van huis uit positief ingesteld en dat zorgt ervoor dat ik dit ook volhoud. Mijn levensmotto is dan ook: maak van iets negatiefs altijd iets positiefs.

Met vriendelijke groet,
Herma Scherpenborg